پارکینسون و علايم ناشی از آن

پارکینسون

پارکینسون


پارکینسون نوعی بیماری مخرب و پیشرونده سیستم عصبی است که با علائم اصلی لرزش در حالت استراحت ، کند شدن حرکت و سفتی اندامها مشخص میشود

این اختلال عصبی در اثر کاهش سلول‌ های مغزی تولیدکننده دوپامین‌ رخ داده که منجر به از دست دادن کنترل ماهیچه‌های صاف و لرز‌ش‌ های غیر قابل کنترل اندام ها می شود.
علائم بیماری ابتدا در یک سمت بدن ایجاد شده و بتدریج و با پیشرفت بیماری در دو طرف بدن علائم بیماری ظاهر می شود.
افزایش نسبت استیل کولین به دوپامین در عقده های قاعده ای مغز موجب بروز علائم پارکینسون می شود.

به دلیل این که پارکینسون اغلب در افراد میانسال و سالمند رخ می دهد (اگرچه احتمال ابتلا افراد جوان نیز وجود دارد) ممکن است علائم بیماری با عوارض دوران سالمندی اشتباه گرفته شوند که این امر سبب تاخیر در کنترل و درمان بیماری می شود.


در صورتی که دو یا بیش از دو مشخصه اصلی این بیماری در فردی وجود داشته باشد تشخیص پارکینسون قطعی به نظر می رسد.
بررسی‌ های طبی و اسکن مغز نیز برای اطمینان از عدم وجود بیماری‌ های دیگر و افتراق آن از سایر مشکلات انجام می گیرد.

علايم کلی پارکینسون عبارتند از :

• لرزش کلی بدن
• ارتعاش اندام ها بخصوص دست و پا در حالت استراحت
• کند شدن حرکات و رفلکس های طبیعی بدن
• اختلال تعادل
• خشکی مفاصل و کاهش انعطاف پذیری بدن
• سفتی عضلات
• ثابت شدن حالت صورت
• خیرگی چشم به دلیل کاهش پلک زدن
• بی‌نظمی حرکات بدن یکی از علائم شایع پارکینسون است.
• خمیدگی بدن
• اختلال در تکلم صحیح
• افزایش فاصله طبیعی پاها هنگام راه رفتن
• اختلال در بلع غذا
• آبریزش دهان
• افسردگی و مشکلات روحی
• اختلال خلق
• اختلال حافظه
• اختلال حس بویایی


عواملی که خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش میدهند :

• عوامل ژنتیکی و سابقه خانوادگی ابتلا به پارکینسون
• جنسیت (این بیماری در مردان شیوع بالاتری دارد)
• وارد شدن ضربه به سر در گذشته
• آسیب مغزی
• قرار گرفتن در معرض آلاینده‌ها مانند آفت کش ها، حشره کش‌ ها و آلودگی هوا
• استرس و تنش های روحی طولانی مدت
• رژیم‌های غذایی حاوی مقادیر بالای چربی‌های اشباع نشده
• کمبود اسیدفولیک، ویتامین ‌D و B12 در رژیم غذایی
• بیماری هایی مانند دیابت

تشخیص بیماری ‌پارکینسون عموما بالینی است و با معاینه توسط متخصص مغز و اعصاب صورت میگیرد،که نوع لرزش و سفتی اندامها را ارزیابی میکند، تصویر برداری مغزی مثل MRI(ام آر آی) بیشتر برای اطمینان از نبودن سایر بیماریها انجام می گیرد. از روشهای PET Scan که به طور اختصاصی کاهش جذب عقده های قاعده ای مغز را نشان می دهد و بیماری پارکینسون را تایید می کند استفاده روتین نمی شود و بیشتر در مطالعات تحقیقاتی انجام می شود


چه کسانی پارکینسون می گیرند؟


متوسط سن شروع بیماری پارکینسون 62 سالگی است، اما به طور کلی افراد بالای 60 سال فقط 2-4 درصد ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون را دارند. کسانی که سابقه فامیلی مثبت پارکینسون دارند اندکی بیشتر از بقیه در معرض ابتلا به بیماری هستند؛ مردان کمی بیشتر از زنان به پارکینسون مبتلا می شوند.

پیش آگاهی بیماری پارکینسون


متاسفانه بیماری پارکینسون پیشرونده است یعنی تغییرات سلولهای عقده های قاعده ای در مغز به مرور زمان ادامه می یابد.متخصص مغز و اعصاب در ویزیتهای منظم و مکرر با استفاده از تستهای (Scaling) پایش پیشرفت بیماری که شامل معاینه نورولوژیک سیستم حرکتی، حافظه و ذهن، رفتار و خلق و فعالیتهای روزمره می شود، می تواند پیشرفت بیماری را با درمان صحیح تحت کنترل درآورد.
درمان پارکینسون
خوشبختانه علائم بیماری پارکینسون با استفاده از داروها به صورت دراماتیک و به طور چشمگیر بهبود می یابند.
مکانیسم این داروها افرایش دوپامین می باشد که شامل لوودوپا، آگونیستهای دوپامین مثل پرامی پکسول (Prami pexole) ، Ropinirol، آمانتادین و Stallevo می باشد. این دارووها بیشتر روی کندی و ریژیدیتی بیمار موثرند.
از عوارض آنها می توان به تهوع، افت فشار خون، هذیان، عوارض حرکتی مثل دیس کینزی اشاره کرد.

برای بیمارانی که کندی حرکت قابل توجهی دارند یا به درمان دارویی خوب پاسخ نمی دهند میتوان از دستگاه تحریک مغناطیسی مغز با روش rTMS برای افزایش ترشح دوپامین استفاده کرد. همچنین برای بیمارانی که به درمان دارویی بسیار مقاوم هستندو یا دچار عوارض قابل توجه دارویی می شوند. از روش DBS (Deep Brain Stimulation) می توان استفاده کرد. در این روش الکترودهایی در قسمتهایی از ساقه مغز کار گذاشته می شود و با تحریک های الکتریکی که توسط این ها به مغز منتقل می شود، ترشح دوپامین افزایش می یابد و در نتیجه لرزش، کندی و سفتی بیمار کمتر شده و علائم بیمار بهبودی قابل توجهی می یابند.این روش روی پیشرفت بیماری در مغزاثری ندارد و در بیمار پارکینسونی کاندید مناسبی برای جراحی نیست.

علاوه بر درمان علايم اصلی بیماری پارکینسون لازم است یه عوارض دیگری هم که در بیماران پارکینسونی دیده میشود دقت کرد .

همانطور که میدانیم پارکینسون یه بیماری مخرب سلولهای مغزی و پیشرونده است ، اما این بیماری ممکن است باعث مشکلات تفکر و مشکلات شناختی (دمانس یا زوال عقل) شود که این موارد معمولاً در مراحل بعدی بیماری پارکینسون اتفاق می افتد. این مشکلات شناختی چندان به داروها پاسخگو نیستند.

افسردگی و تغییرات عاطفی. ممکن است گاهی اوقات فرد در مراحل اولیه دچار افسردگی شود. درمان افسردگی می تواند توانایی مقابله با سایر چالش های بیماری پارکینسون را آسان تر کند. همچنین ممکن است تغییرات عاطفی دیگری مانند ترس، اضطراب یا از بین رفتن انگیزه را تجربه کند.

مشکلات بلع. با پیشرفت بیماری ممکن است بلع بیمار دچار مشکل شود. بزاق به دلیل کند شدن بلع در دهان جمع می شود و منجر به سرازیری آب دهان می شود.

مشکلات جویدن و خوردن. آخرین مرحله بیماری پارکینسون بر عضلات دهان تأثیر می گذارد و جویدن را مشکل می کند. این مسئله می تواند منجر به خفگی وسوء تغذیه شود.

اختلالات خواب. مبتلایان به پارکینسون اغلب دارای مشکلات خواب هستند، از جمله بیدار شدن مکرر در طول شب، بیدار شدن زود هنگام یا خوابیدن در طول روز.

مشکلات مثانه. بیماری پارکینسون ممکن است باعث ایجاد مشکلات مثانه از جمله عدم توانایی در کنترل ادرار یا مشکل در ادرار کردن شود.

یبوست. بسیاری از مبتلایان به پارکینسون دچار یبوست می شوند که عمدتا به دلیل کندترشدن حرکات دستگاه گوارش است

تغییرات فشار خون. ممکن است هنگام ایستادن به دلیل افت ناگهانی فشار خون (افت فشار ارتوستاتیک) احساس سرگیجه یا سبک سری کند.

متخصص مغز و اعصاب یا نورولوژیست باید در درمان بیماران مبتلا به پارکینسون به کلیه این موارد دقت نماید و با ارزیابی دقیق بهترین درمان را در نظر بگیرد که کمترین عوارض را داشته و به بهبود کیفیت زندگی افراد پارکینسونی کمک کند.

آموزش

اختلال عصبیپارکینسونپارکینسون و علايم ناشی از آنمغز و اعصاب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.